«Σκοπος της μουσικης ειναι να δημιουργει ψυχη,
δημιουργωντας τις καταλληλες συνθηκες για τον μυθο,
την ριζα καθε ψυχης. Εκει οπου δεν υπαρχει ψυχη
η μουσικη τη δημιουργει. Εκει οπου υπαρχει ψυχη
η μουσικη την συντηρει».
Γιαννης Χρηστου
Χιος, 23 Αυγουστου 1968
Ζεστό το απόγευμα του Ιούλη, ζέση και στις καρδιές των αριστερών που συνέρρευσαν στη Φαίδρα. Και ήταν πολλοί, από όλες τις ηλικίες. Ανάμεσα τους ο μπάρμπα Μιχάλης της Αντίστασης με τα άσπρα μαλλιά, ο Διονύσης, ο Παντελής, η Ευτυχία και τ’ άλλα παιδιά από τη γενιά του Δεκέμβρη, όλοι εκεί ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ. Να μιλήσουν, να κοιταχτούν στα μάτια. Να εξωτερικεύσουν τα εσώψυχά τους, να βγάλουν τις πίκρες, τα παράπονα τους. Όλα εκείνα που τους κάνουν θυμωμένους. Όχι για το κακό εκλογικό αποτέλεσμα. Αυτό που δεν ταίριαζε στις προσδοκίες των αριστερών πολιτών και έφερε τις δεξιές ξενοφοβικές δυνάμεις στο προσκήνιο της πολιτικής.
Δεν τσαλακώνουν τα δύσκολα τους αριστερούς. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Δύσκολο το διάβα που επέλεξαν είναι το μόνο που τους οδηγεί στην Ιθάκη τους, τον άλλο κόσμο τον εφικτό, με τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη.
Η περηφάνια, που κάποιοι βάλθηκαν να τους αμφισβητήσουν, τους θύμωσε. Οργή για ανάξιες ηγεσίες, αναντίστοιχες των καιρών και της συγκυρίας, που επέτρεψαν να τρωθεί το κύρος, η αισθητική, η ποιοτική υπεροχή της Αριστεράς έναντι των άλλων. Η αμφισβήτηση της πεποίθησης του κόσμου ότι δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι. Ότι δεν σφάζονται στην αριστερά για καρέκλες και οφίτσια. Η επαπειλούμενη τιμή της Αριστεράς όργισε τους αριστερούς. Όλα τα άλλα τους πείσμωσαν.
Βρέθηκαν οι αριστεροί στη Φαίδρα όχι για να αποτίσουν φόρο τιμής στον κλυδωνιζόμενο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν αρμόζει σε αυτούς η μεμψιμοιρία.
Να συνεχίσουν τον αγώνα αποφάσισαν. Να ανανεώσουν την ελπίδα στο όραμα .Με μπροστάρη τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ενωτικό τους εγχείρημα. Το πολιτικό υποκείμενο για την ευόδωση των στόχων τους. Για αυτό μαζεύτηκαν…
Τον πρώτο απο τα αριστερά τον γνωρίσαμε! Είναι ο Λεωνίδας. Αυτός όμως μεταξύ Σαρτζετάκη και Στεφανόπουλου δεν είναι ο Χαρίλαος; Πρώην γ.γ της κεντρικής επιτροπής του κόμματος που δεν ψηφίζει ποτέ (ε, όταν λέμε ποτέ μπορεί να εννοούμε και πότε - πότε) πρόεδρο δημοκρατίας γιατί υπογράφει αντιλαϊκούς νόμους!!! Όπως π.χ αυτόν βάσει τού οποίου το περί ου ο λόγος, κόμμα εισπράτει την παχυλή οικονομική ενίσχυση. ( Παρεμπιπτόντως, κανένα εκ των παρευρισκομένων αστών δεν βλέπω να εχει διάθεση να επιχειρήσει ...συντριπτικό χτύπημα κατά του ΚΚΕ (!!!). Θά έλεγα μάλιστα ότι είναι μία "πολύ ωραία ατμόσφαιρα")
Read more...
Να διευκρινίσω ότι δεν έχω υπάρξει ποτέ μέλος της ΚΟΕ. Να διευκρινίσω επίσης οτι σε πολλές θέσεις της διαφωνώ κάθετα. Πως μπορώ όμως να μην ακούσω την καθαρή ενωτική φωνή της Ελένης. Ενός νέου ανθρώπου, της γενιάς των 600 €, που τίμησε με την παρουσία της το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και που οι νεοέλληνες συμπολίτες μας αποφάσισαν να μην την στείλουν στο Ευρωκοινοβούλιο στέλνοντας στη θέση της το φασιστοειδές Πλεύρη. Μπορεί λοιπόν να μην την στείλαμε. Ας την ακούσουμε όμως. Τουλάχιστον οι Αριστεροί εκ των νεοελλήνων. Και ας την ακούσουμε σύντομα...
Απο την συνέντευξη τύπου της ΚΟΕ:
Η Ελένη Σωτηρίου δήλωσε τα παρακάτω:
«Θέλω καταρχήν να ευχαριστήσω όλους όσους υποστήριξαν το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και όσους μας ψήφισαν. Θέλω να ευχαριστήσω τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα μέλη, τα στελέχη και τους φίλους της ΚΟΕ που με στήριξαν και με στηρίζουν ακόμα.
Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών κρίνεται αρνητικό. Θα ήθελα να σημειώσω ότι σ’ αυτές τις εκλογές δεν συζητήθηκε το κεντρικό πολιτικό ζήτημα της κρίσης, στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Και επίσης δεν συζητήθηκε το σύγχρονο αδιέξοδο της Ε.Ε. και του σχεδίου πολιτικής ενοποίησής της. Αυτές οι ευρωεκλογές στην ουσία ήταν το πρώτο μέρος μιας αντιπαράθεσης σε εθνικό επίπεδο. Ή, αν θέλετε, η εισαγωγή σε μια προεκλογική περίοδο που συνεχίζεται και εκτυλίσσεται καθημερινά.
Αυτά τα αναφέρω γιατί ακούγονται πολλά σχετικά με ευρωπαϊκά ή αντιευρωπαϊκά πρόσωπα, ευρωπαϊκούς ή αντιευρωπαϊκούς προσανατολισμούς κ.λπ. Κι επειδή στις μέρες μας η εικόνα είναι αυτή που έχει υποκαταστήσει την έννοια, και δυστυχώς και την πραγματικότητα, θα ήθελα να βάλω μερικά στοιχεία αυτής της πραγματικότητας:
Το πρώτο σημείο: Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας, από το 2004 υποστήριξε το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζοντας πολύ καλά και τα πολιτικά πρόσωπα και τις αντιφάσεις αυτού του ενωτικού εγχειρήματος, αλλά και του Συνασπισμού πιο συγκεκριμένα. Κάθε ενωτικό εγχείρημα έχει θετικό πρόσημο. Όταν προσδιορίζεται από την ανάγκη και όταν θέτει στόχους με σκοπό να υπηρετήσει τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Εμείς σαν Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας, πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα και στην κοινωνία, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να αλλάξουν τα πράγματα στην Αριστερά. Δεν θεωρήσαμε, ούτε θεωρούμε, ότι οι γενικές θέσεις και απόψεις μας είναι αυτές οι οποίες θα προταχθούν σ’ ένα οποιοδήποτε ενωτικό εγχείρημα. Οι θέσεις μας κι οι απόψεις μας ήταν γνωστές από το 2004, και στην τότε ηγεσία του Συνασπισμού και στους βουλευτές του Συνασπισμού που εκλέχτηκαν το 2004 και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ που αναδείχτηκε το 2007. Εμείς όμως σ’ όλη αυτή τη διάρκεια της κοινής ενωτικής προσπάθειας, αυτού του εγχειρήματος, εκφραστήκαμε και εκφραζόμαστε με βάση τα συμφέροντα του ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο κάναμε και σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και ως ΚΟΕ αλλά και εγώ προσωπικά σαν υποψήφια. Έχουμε δηλώσει και είναι γνωστό, αλλά να το επαναλάβουμε, ότι σεβόμαστε απολύτως το πλαίσιο, τις διακηρύξεις, τις θέσεις του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Το δεύτερο σημείο: Η υποψηφιότητα της ΚΟΕ στο πρόσωπό μου χτυπήθηκε δημοσίως, χτυπήθηκε πάρα πολύ πριν την προεκλογική περίοδο, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και δυστυχώς συνεχίζεται κάτι τέτοιο και σήμερα. Στην ουσία δεν χτυπιέται το πρόσωπό μου, χτυπιέται το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Η επίθεση αφορά το εγχείρημα γενικά της ριζοσπαστικής και ενωτικής αριστεράς. Και δυστυχώς θέλω να πω ότι σ’ αυτή την επίθεση είναι, αντικειμενικά, μαζί συγκροτήματα, συντηρητικοί πολιτικοί παράγοντες, η ακροδεξιά, όπως και τμήμα ανθρώπων που αυτοανακηρύσσονται ανανεωτικοί και αριστεροί, ξεχνώντας ότι έκαναν χρόνια να ξεφύγουν από το 1,5% έχοντας φιλοευρωπαϊκές θέσεις ακόμα και σε ευνοϊκό περιβάλλον, όταν η Ευρώπη και το ευρωπαϊκό ιδεώδες είχε και μία αίγλη.
Τέλος, θεωρώ ότι πρέπει να σταματήσει ο εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος υπάρχει μέσα στην Αριστερά, αν θέλει να λέγεται Αριστερά. Γιατί σε περιόδους κρίσης, το άμεσο, το καθοριστικό καθήκον που έχει η Αριστερά είναι να ενώσει τους εργαζόμενους, τους νέους και όλους όσους χτυπιούνται από την κρίση. Ενώνοντας πρώτη η ίδια τα τμήματά της, παρ’ όλες τις διαφορές τους, οι οποίες είναι δευτερεύουσες μπροστά στην κρίση.»
Θα τον αγαπάμε πάντα και θα τον τιμάμε. Σαν τον παλιό αρκούδο των παιδικών μας χρόνων στο ντουλάπι! Ποτέ δεν τον ξεχνάμε. Όσο περνάει ο καιρός τον αγαπάμε και περισσότερο. Και τι δεν μας θυμίζει! Γιαυτό τόν αγαπάμε όμως. Για αυτά που μας θυμίζει. Και γιατί κατάλαβε οτι έχουν περάσει τα χρόνια και δεν μας ζητάει πια να παίξουμε μαζί του. Το ξέρω οτι είναι σκληρό. Τον χρόνο ομως δεν τον καθορίζουμε εμείς. Περνάει μόνος. Και αν προσπαθήσουμε να τον σταματήσουμε θα μας τιμωρήσει! Πάντα για τον αρκούδο μιλάω! Και για τον Λεωνίδα όμως. Τον Λεωνίδα μας! Τον Λεωνίδα του 1,02% και τού κόμματος χωρίς εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο! Αυτόν τον ίδιο που σήμερα βρίσκει "ταπεινωτικό" το 4,7 τού ΣΥΡΙΖΑ, αφού και ο ίδιος απέφυγε να τον στηρίξει με κάποια δήλωση του!!! Ο αρκούδος φρόντισε για την υστεροφημία του. Ο Λεωνίδας άραγε θα κάνει το ίδιο;
Αφου έδωσε αγώνα για την αποχή (μη και μείνει η Μύκονος χωρίς πελατεία), χέρι - χέρι με την μεσημεριανή τηλεσαβούρα, τώρα ...εγκαλεί τον ΣΥΡΙΖΑ! Ο πλέον ατάλαντος των ελλήνων. Που αν δεν υπήρχαν μερικά πιό νούμερα απ' αυτόν (Κούγιας, Σαρρή κ.τ.λ) για να επιπλεύσει εις βάρος τους, τώρα ...θα μάζευε κοκόρους. Ίσα μωρή παλιοπετούγια!
